ბლოგები

ძალიან მომწონს საოჯახო ბიზნესის  უწყვეტობა, სტაბილურობა  (მიუხედავად მე-20 საუკუნის ქარტეხილებისა, მათ შორის გერმანიაში). თაობები რომ აგრძელებენ ოდესღაც დიდი ბაბუის დაწყებულ საქმეს. ასე მგონია ჩვენთანაც ასე იქნებოდა, რომ არა 1921 წლის საბჭოთა ოკუპაცია,  კერძო საკუთრების გაუქმება და ადამიანებისთვის ინიციატივის, მცირე და საერთოდ ბიზნესის კეთების ხალისის წართმევა. „ენისელი-ბაგრატიონის“ ღვინის ქარხანა, ჩემთვის სწორედ ისეთი ამბავია, რომელმაც დროს აჯობა. 

დღეს შემთხვევით გავიგე, რომ თელავში, სამხატვრო სკოლის სარდაფში არსებულ მედია-კაფეს (კახეთის რეგიონული გაზეთის „კახეთის ხმის“ ინიციატივით გახსნილს) იჯარის ხელშეკრულებას აღარ უგრძელებენ და შესაძლოა ეს ძალიან კარგი საზოგადოებრივი და კულტურის სივრცე ქალაქს მოაკლდეს.

მეფუტკრეობა საქართველოში ოდითგანვე ერთ–ერთი უძველესი და შემოსავლიანი დარგი იყო.  სოფლის მეურნეობის ეს მიმართულება საქართველოს თითქმის ყველა რეგიონშია განვითარებული. მათ შორის კახეთშიც. მოგიყვებით ლაგოდეხელ  ახალგაზრდა მეფუტკრე პაპუნა ლობჟანიძეზე, რომელიც  დამოუკიდებლად ცდილობს ამ მეუნეობის გამრავლება – განვითარებას. პაპუნა არსებულ პრობლემებზე, გამოწვევებზე და გამოსავლის გზებზეც გვიყვება.  ამ დარგის მთავარ პრობლემად ის არაინფორმირებულობას ასახელებს. მისთვის ევროპის ბაზარიც შორეული პერსპექტივაა. 

რატომ არ აქვთ ბავშვებს ხმის უფლება? – წაიკითხეთ 16 წლის გიორგი ორკოდაშვილის მოსაზრება ბავშვთა უფლებებსა და პასუხისმგებლობებზე. 

ორი ამბავი მინდა მოვყვე მოკლედ. ორივე ძველი და დავიწყებული. ისევე დავიწყებული და განდევნილი ჩვენი მეხსიერებიდან, როგორც სხვა უამრავი მსგავსი ისტორია.  ჩემთვის კი, ამ ამბების გაცნობა და აღმოჩენა დიდ მოტივაციად იქცა და კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი, რომ წარსულის ცოდნა და გააზრება  ძალიან მნიშვნელოვანია.

როგორ  წამლობს მცენარეული საშუალებების ნახარშით ქართულ ვაზს რუისპირელი ფერმერი, როგორ ააწყო ტრადიციული მეურნეობა შვეიცარიიდან დაბრუნებულმა  გიორგი ალადაშვილმა და როგორია 100%-იანი ბიო მეურნეობის გაძღოლა. ანუ,  უმაღლესი ხარისხი ძველი ტრადიციებით.

ლაგოდეხის დაცული ტერიტორიები ქვეყნის მასშტაბით ყველაზე მონახულებად ტერიტორიებს შორის მეექვსე ადგილზეა.  პირველ და მეორე ადგილებს პრომეთეს და სათაფლიის მღვიმეები იკავებს. ბოლო ადგილზეა მაჭახელას ეროვნული პარკი.

საქართველოში პატარა ქალაქებს დღეს ბევრი პრობლემა აქვთ, რომლებიც მჯერა ნელ-ნელა მოგვარდება; მიუხედავად ამისა, თელავი ჩემთვის სრულიად გამორჩეულია. მგონი აქ ის ვიპოვე ის, რაც თბილისში ნელ-ნელა დავკარგე: ბუნებრიობა, სიმყუდროვე, სიმშვიდე, სივრცე და სილაღე.

 ნეტავ, არ გამოჩნდება ერთი მონდომებული მოხელე, რომელიც იტყვის, რომ რაღაც უნდა შეიცვალოს!  იფიქრებს, მოიძიებს თანამოაზრეებს, პარტნიორებს. თუ ვერაფერს გააკეთებს, იმსჯელებს მაინც, კრიტიკულ კითხვებს დასვამს: მაგ. რა ვუყოთ ამ ჩვენს ადგილობრივ სახლ-მუზეუმებს, კულტურის სახლებს? რა უნდა შეიცვალოს, რომ დამთვალიერებლის ნამდვილი დაინტერესება დაისახოს მიზნად და, სულ ცოტა, სოფლის მოსახლეობა მაინც მოიზიდოს? – წაიკითხეთ ანა მარგველაშვილის შთაბეჭდილებები დრეზდენიდან.

ამბავი იმაზე, თუ როგორ შეძლო  სოფელში მცხოვრებმა თამუნამ წარმატებული მიკრო ბიზნესის დაწყება და გაძღოლა. ამბავი იმედიან ქალზე, რომელიც სოფელს ცვლის.