ბლოგები

განვითარების პროგრამებით სოფლად მოუშავე ორგანიზაციები და ადამიანები დამეთანხმებიან, რომ ეს საქმე განსაკუთრებით რთული და კომპლექსურია: მცირე შედეგის მიღწევას ხშირად მრავალმხრივი და ხანგრძლივი შრომა სჭირდება. თემის მობილიზებისა და განვითარების, ადგილობრივი თვითმმართველობის გამოცდილება საბჭოთა საქართველოს ცენტრალიზებული მართვის პირობებში თითქმის არ არსებობდა; მუშაობა ამ საკითხებზე  მე-20 საუკუნის 90-იან წლებში საერთაშორისო გამოცდილების გაზიარების საფუძველზე დაიწყო და უამრავი პრობლემა და დაბრკოლება დაემგზავრა. მიუხედავად ამისა, მრავალი ადამიანისა და ორგანიზაციის მრავალწლიან  მუშაობას უშედეგოდ ნამდვილად არ ჩაუვლია;

გამარჯობა მკითხველო!

 ძალიან გვიყვარს ქართველებს  ერთმანეთი და ჩვენი ლამაზი სამშობლო: თოვლიანი მთები, მწვანედ მობიბინე ველები, წყალუხვი მდინარეები, ტყეში მოჭიკჭიკე ფრინველები და მონავარდე ცხოველები !

ეს სუფრასთან...

როდესაც ბუნებაში, მოჩუხჩუხე  ნაკადულის პირას პიკნიკის შედეგად დაბინძურებული გარემო გხვდება. როცა ლამაზი ადგილისა და პეიზაჟის  ნაცვლად დაბინძურებულ ადგილს ხედავ, ვინ არის დამნაშვე?  –  მაქვს პასუხი!

ალბათ არც დაიჯერებთ, რომ მოგიყვეთ ამბავი ბატზე, რომელსაც ტასო ჰქვია, აცვია პამპერსი და ცხოვრობს ძველი თბილისის ერთ პატარა სახლში. ახლა ალბათ იცინით და ვერ ხვდებით, რატომ დავიწყე ასე უცნაურად ეს ბლოგი.

2012 წელს, მონაწილეობას ვიღებდი პროექტში, რომელიც გულისხმობდა სოფელ-სოფელ სიარულსა და ადგილობრივ მოსახლეობასთან იმის თაობაზე საუბარს, შეეძლოთ თუ არა მოქალაქეებს თვითმმართველობის საქმიანობაში  მონაწილეობა და რა ფორმით.    კახეთის სოფლებიც მოვიარეთ, სვანეთშიც ვიყავით, ბევრ ადამიანს შევხვდით, მათ შორის, სათემო ორგანიზაციების წარმომადგენლებს. განხილვის მთავარი თემა სოფლის თვითმმართველობის ერთ-ერთი შესაძლო ფორმა, სოფლის საერთო კრება, იყო.

ალაზნის ველზე, გიორგი მუმლაურის  ბაღებში, სოფელ კურდღელაურის ბოლოში დილიდან ფუსფუსია. ერთ ჰექტარ მიწაზე წითლად მწიფს უგემრიელესი მარწყვი და ყოველ დღე იკრიფება და არ ილევა. ყვავის და მწიფს, ყვავის და მწიფს… ყოველ დღე რთველი აქვთ.

წაიკითხეთ  მაიკო წიგნაძის ბლოგი ავსტრიიდან დაბრუნებული ახალგაზრდა  ფერმერის შესახებ.

 კვირის დღიური როგორ დამეწყო, არ ვიცოდი, ამიტომ გადავწყვიტე დამეწერა ის, თუ როგორ ვერ ვწერ პროლოგს. 
დღიურები არასდროს დამიწერია, რადგან ვფიქრობ, უკვდავი მოგონებები ისედაც სამუდამოდ რჩება მეხსიერებაში, ფურცელზე გადატანის გარეშეც.

3 დღის წინ წავიკითხე ძალიან საინტერესო სტატია, სადაც საუბარი იყო მოგზაურობაზე. ფსიქოლოგების აზრით, თურმე ნორმალური ყოფილა, ადამიანმა მთელი თავისი ფული მოგზაურობაში დახარჯოს. ბავშვობიდან ძალიან მიყვარს ბუნება, ლაშქრობა, კოცონი, კარვები და ყველაფერი, რაც მოგზაურობასთანაა დაკავშირებული.

ლაგოდეხის სახელმწიფო ნაკრძალი 1912 წელს დაარსდა.  ნაკრძალის დაარსების ისტორიის შესახებ უამრავი ცნობა მოიპოვება ინტერნეტ საძიებო სისტემებში, [http://lagodekhi.org.ge/ge/wcley0fjoxerixrv]  ამიტომ მე სხვა კუთხით მოგიყვებით  ლაგოდეხზე, ნაკრძალზე, მის შესაძლებლობებზე  გამოყენებულ და ასათვისებელ რესურსებზე.